"Co nam ten rok zabierze..." Agnieszka Osiecka

Pytają przy deserze

i u piekielnych bram.

Co nam ten rok zabierze

a co daruje nam?

Kobieta grzechy pierze

a Bóg zamyka kran.

Co nam ten rok zabierze

a co daruje nam?

Zielonej stratosferze

przybyło kilka plam.

Co nam ten rok zabierze

a co daruje nam?

Czernieją miejskie wieże

nie widać pan czy cham.

Co nam ten rok zabierze

a co daruje nam?

Rogata młodość znika,

nadchodzi szary czas.

nieczęsto już muzyka

do tańca budzi nas.

Już pokolenie młode

dobiera nowy ton

i jutro pójdzie w szkodę

u boku nowych żon...

Robimy się jak skała,

każdy jest w nocy sam.

Co nam ten rok zabierze

a co daruje nam?

Za nasze polskie życie,

za takie, jakie jest,

wypijmy wódki łyczek

z domieszką cichych łez...

Wypijmy wódki łyczek

z domieszką cichych łez...

Agnieszka Osiecka

ilustracja: Brent Lynch "cigar bar"

" Karnawał raz w życiu" Agnieszka Osiecka

Kup kilka róż i wiązankę złóż,

każdy w życiu ma karnawał

i pan i stróż.

Kup nowy nos i piękniejszy głos,

każdy w życiu ma karnawał,

gdy minie post.

Och, ho koronę na głowę włóż,

och, ho koronę na głowę włóż.

Płyń w górę rzek, na ostatni brzeg,

tam zaczyna się karnawał,

co rok, co wiek.

Gdzieś na dnie dna, też bal wielki trwa,

każdy w życiu ma karnawał,

i ty i ja.

Och, ho koronę na głowę włóż,

och, ho koronę na głowę włóż.

Niekochani i kochani,

odtrąceni i wybrani,

lokatorzy cudzych marzeń,

bohaterzy wielkich zdarzeń.

Dzieci ziemi nieserdecznej,

w samotności niebezpiecznej,

raz popłaczmy się, jak baba,

no i basta i karnawał.

Góralu, czy, czy ci nie żal,

każdy w życiu ma karnawał,

chodź też na bal.

Niech kwitnie len, jak niebieski sen,

niech nam kwitnie na karnawał

błękitny trel.

Och, ho koronę na głowę włóż,

och, ho koronę na głowę włóż.

Niekochani i kochani,

odtrąceni i wybrani,

serca błyszczą, jak kolczyki,

jedźmy prosto do Afryki.

Nie czekajmy na pierwszego,

zróbmy wszyscy coś głupiego,

raz popłaczmy się, jak baba,

no i basta i karnawał.

Nie czekajmy na pierwszego...

Agnieszka Osiecka

ilustracja: karnawał w Rio fot. Dado Galdieri AP

"Dalia zimą " Agnieszka Osiecka

Dalia,choć przykro rzec -

podobna jest do cebuli.

Nie huśta jej nawet dziecko,

ni pies jej nie utuli.

Dalia w piwnicy mieszka

i marzy... o Bóg wie czym:

o wiatru figlach i grzeszkach,

o deszczu... o kocie pstrym...

(o kocie, co się ogrodem wałęsa,

i parę długich rzęs ma,

i nosem kwiaty trąca,

i podśpiewuje - z gorąca).

Dziś jestem jak dalii cebula:

Na wiosnę czekam w piwnicy.

Czy ja się jeszcze rozhulam?

Czy przyjdą kolędnicy?

Gdzieś tam,

na przykład w Australii

człowiek by kwitł i kwitł,

a tu - takiej wielkiej dalii -

świat cały nagle zbrzydł.

Ach przytul mnie,

przytul,

ach, tak mi dziś cebulkowo...

Pomyślę o tobie w lecie,

gdy dalią będę pąsową.

Agnieszka Osiecka

ilustracja: Vladimir Kush
http://www.zuzafun.com/surreal-paintings-of-vladimir-kush

"Jeszcze zima" Agnieszka Osiecka

Jeszcze zima, ptaki chudną,

chudym ptakom głosu brak,

w krótkie popołudnia grudnia

w białej chmurze milczy ptak.

Jeszcze zima, dzień się skurczył,

w wielkiej biedzie żyje kot

i w rozpaczy nuci, mruczy:

Kiedy wróci trzmiela lot?..."

Pod śniegiem świat pochylony,

siwieje mrozu brew,

to pora zmierzchów czerwonych,

to pora czarnych drzew.

A wiatr w kominie śpi, bo ciemno

A ja?

Co ja?

Co będzie ze mną?

Jeszcze oczy ci rozjaśnia

każdy uśmiech mój i gest,

jeszcze świecę ci jak gwiazda,

ale to już nie tak jest.

Jeszcze tyle trzeba przebyć

niewesołych, bladych zim.

Czy nam zimy wynagrodzi

letnich ognisk wonny dym?

Pod śniegiem świat pochylony,

siwieje mrozu brew,

to pora zmierzchów czerwonych,

to pora czarnych drzew.

A wiatr w kominie śpi, bo ciemno

A ja?

Co ja?

Co będzie ze mną?

Agnieszka Osiecka

ilustracja: autor Emolena "Polska zima"
http://www.redbubble.com/people/emolena/art/2553636-2-polish-winter-view

"Nie zabijaj mnie powoli" Agnieszka Osiecka

Gdy mnie będziesz już miał dosyć,

to wystarczy mnie wyprosić,

raz pokazać drzwi.

Tylko jeśli Bóg pozwoli, nie zabijaj mnie powoli.

Zrób to raz, dwa, trzy...

Zrób to raz, dwa, trzy...

Wiem - ładniejsza jest dziewczyna,

gdzieś pełniejsza szklanka wina

i weselszy ptak.

Tylko jeśli Bóg pozwoli, nie zabijaj mnie powoli.

Zrób to raz, dwa, trzy...

Zrób to raz, dwa, trzy...

Są kobiety wampiryczne

i są światy bardziej śliczne niż na przykład ja.

A więc jeśli Bóg pozwoli, nie zabijaj mnie powoli.

Zrób to raz, dwa, trzy...

Zrób to raz, dwa, trzy...

Skoro wiem, że nie ma piekła,

będzie dobrze bym uciekła.

Byle z kim i byle gdzie.

A więc jeśli Bóg pozwoli, nie zabijaj mnie powoli.

Zrób to raz, dwa, trzy...

Zrób to raz, dwa, trzy...

Gdy mnie będziesz już miał dosyć,

to wystarczy mnie wyprosić,

raz pokazać drzwi.

Tylko jeśli Bóg pozwoli, nie zabijaj mnie powoli,

nie zabijaj mnie powoli,

nie zabijaj powoli tak.

Agnieszka Osiecka

"Nie jesteś sama" Agnieszka Osiecka

Tej dziewczynie, która czyta list wyblakły

Tej kobiecie, która milczy cały dzień

Tej, co stawia w noc bezsenną złe pasjanse

I ozdabia nadziejami ciemną sień

Niech się niebo nie kojarzy tylko z deszczem

Niech się rzeka nie kojarzy z rzeką łez

Są na świecie dobre okna w dobrym mieście

I ta wiara, że w człowieku człowiek jest

Nie jesteś sama, nie jesteś sama

Uwierz w siebie, uwierz w ludzi

Uwierz w nas

Nie jesteś sama, nie jesteś sama

Są gdzieś okna, które płoną cały czas

Tej dziewczynie, która topi w czarnej kawie

Te tęsknoty, których miała pełen skład

Tej kobiecie, która pali bardzo dużo

I w szufladzie przechowuje biały kwiat

Niech się miłość nie kojarzy z pożegnaniem

Niech pogoda opromieni każdą myśl

I niech przyśni się ktoś miły i czekany

Kto nadaje mleczną drogą taki list

Nie jesteś sama...

Agnieszka Osiecka

"Jarzębino, jarzębino" Agnieszka Osiecka

A ta szosa asfaltowa,

a ta droga siwa,

jarzębina rubinowa smutnie głową kiwa.

Nocą słychać nad tą drogą jarzębin rozpacze

i nikt nie wie, kto do kogo,

kto do kogo płacze.

Jarzębino, jarzębino !

Lato było stare.

Jarzębino, jarzębino !

Popatrz na zegarek.

Czas uciekać musi, żeby księżyc zdążył,

żeby rzeki mogły łączyć się z rzekami,

żeby człowiek zdążył, żeby człowiek zdążył,

na ważny egzamin.

Jarzębino, jarzębino !

Nie załamuj tak zielonych traw.

Jarzębino, jarzębino !

To zwyczajnie minął jeden rok.

Po tej szosie asfaltowej, po tej siwej drodze,

śnieg pohula i odfrunie znów na jednej nodze.

Znowu pójdą siwą drogą dziewczyna i chłopak,

i nikt nie wie, kto i kogo,

kto i kogo kocha.

Jarzębino, jarzębino !

Lato było stare.

Jarzębino, jarzębino !

Popatrz na zegarek.

Czas uciekać musi, żeby księżyc zdążył,

żeby rzeki mogły łączyć się z rzekami,

żeby człowiek zdążył, żeby człowiek zdążył,

na ważny egzamin.

Jarzębino, jarzębino !

Nie załamuj tak zielonych traw.

Jarzębino, jarzębino !

To zwyczajnie minął jeden rok.

Agnieszka Osiecka

"Dziwne, zabawne" Agnieszka Osiecka

Wróciły dziś do mnie nad ranem,
jak z nieba,
zgubione jaskółki
na długą niepamięć skazane
nasze dawne
zabawne
pocałunki.

Te znad rzeczki,
te z łąki,
te z lasu,
te pośpieszne,
bo nie masz już czasu
te gorące, zdyszane,
i te senne nad ranem,
te liryczne i śliczne
i pornograficzne,
te kradzione od żony
i te kłamstwem słodzone,
tamte z klatki schodowej
i z windy,
te miętowe i te anyżkowe,
i te inne od innych,
a na końcu -
te troszkę mokre od łez,
po których nie ma już śladu,
a przecież
jest.

Agnieszka Osiecka





ilustracja: Jerzy Szczepanik "Pocałunek"
http://www.mojeprzedmiescie.pl/index.php?album=kram_jerzy_szczepanik