„Różne samotności” ks. Jan Twardowski

Przyszedłem ci podziękować

za samotności różne

za taką gdy nie ma nikogo

lub gdy się razem płacze

i taką że niby dobrze

ale zupełnie inaczej

za najbliższą kiedy nic nie wiadomo

i taką że wiem po cichu ale nie powiem nikomu

za taką kiedy się kocha i taką kiedy się wierzy

że szczęście się połamało bo mnie się nie należy

jest samotnością wiadomość

list dworzec pusty milczenie

pieniądz genialnie chory

minuty jak ciężkie kamienie

czas zawsze szczery bo każe iść dalej i prędzej

mogą być nawet nią włosy

których dotknęły ręce

są samotności różne

na ziemi w piekle w niebie

tak rozmaite że jedna

ta co prowadzi do Ciebie

ks. Jan Twardowski

ilustracja: Bec Winnel „lightness”
http://becwinnel.com

„To samo” ks. Jan Twardowski

Młodzi co biegną gromadą

dorośli co chodzą parami

starzy przy końcu osobno

tylko wciąż serce to samo

pracuje jak pszczoła po ciemku

szuka miłości w miłości

przed śmiercią czystą i wielką.

ks. Jan Twardowski

„Koniec” ks. Jan Twardowski

Co się spotkało a potem rozeszło

co było razem by biec w różne strony

szczęście co nagle rozdarło się w środku

chociaż żegnając kocha się najdłużej

bliscy co potem wydają się obcy

i mówią sobie wszystko się skończyło

Nie martw się o nic bo szpak zamyślony

i smutna ziemia w niewidzialnych rękach

orzeszek grabu ze skrzydełkiem zielonym

żyrafa co szyją wypatrzy najdalej

koniec- to kłamczuch w świecie nieskończonym.

ks. Jan Twardowski

„Wszystkie drzwi” ks. Jan Twardowski

Na klęczniku usiadła nocy czarna sowa

piórami światło gniecie, wielkie oczy mruży

na księżyc jak lodowiec z polarnej podróży

po którym leci w saniach otulona głowa-

Żeby iść taką porą do swego kościoła

zwykłym kluczem otworzyć wszystkie

drzwi zamknięte-

spotkać świętą Tereskę, która właśnie chowa

dla zziębniętych grzeszników- róże

świeżo ścięte

1957

ks. Jan Twardowski

„Trzej Królowie” ks. Jan Twardowski

Szukali

przypatrywały się im po drodze ze ścian

plakaty

pełne kobiet

z uśmiechniętymi ustami

wpięte w ściany muzeum reklamy

mijali

muzea wojen i przemysłu

pełne ruin i maszyn

maszyn do prania i do myślenia

do gotowania parówek i strzelania w księżyc

maszyn do życia i do umierania

na użytek dzienny i nocny

śpiewających i tańczących

magnetycznych taśm cudzych wzruszeń

ekranów bezsennych poruszeń

pieców wypełnionych ludźmi lub rudą

muzea podarowane cudo nocy i dni

nocy i dni świata, który mijali

były tam jeszcze świątynie

i były pałace sportu

miejsca rytualnych śpiewów

i miejsca politycznych mordów

portrety nowych wodzów

pomniki nowych żołnierzy

wszystko w co można zwątpić

wszystko w co można uwierzyć

Szukali a świat im się wydał

po tylu wędrownych wiekach

tym samym co w dniach ich młodości

nie uzdrowionym kaleką

nie osądzonym celnikiem

łotrem wplątanym w nadzieję

Pod gwiazdą nieposkromioną szukali

gdzie jest Betlejem.

1961r

ks. Jan Twardowski

"Zielony daszek nadziei" ks. Jan Twardowski

z

W wieku kosmicznych spacerów-

dialektyk, dziejowych zmian-

byle popatrzeć o Jezu

w czerwone oczy Twych ran

nad bólem głowy

nad przekleństwami

ponad nalepką uśmiechu

nad studentem, który stracił wiarę

i mruczy na Boga w schronisku z papieru-

nad filozofem, który szuka jeszcze dowodów

na istnienie słońca przestrzeni końca-

nad teologiem, który przyszedł nawracać niewierzącego

ale przestraszył go papugą biretu-

nad rozprutą lalką atomu-

nad bezradnym pasażerem ze zgubionym biletem na kolei

ustawić po prostu z humorem

zielony daszek nadziei

1962r

z tomiku: "wiersze z szuflady"

ks. Jan Twardowski

***[Duszo nasza...] ks. Jan Twardowski

z tomiku „Wiersze z szuflady”

Duszo nasza, stań się wreszcie wiosną,

i przeżycia ludzkie uczyń nowe.

Niech świat cały wyda nam się nagle

odkrywaną wyspą koralową.

Uczyń nowe lądy i morza,

nowych ludzi, nowe straszydła-

odmień panien usta purpurowe

i piorunów złote malowidła.

Dość już starych milczeń i cierpień,

książek starych kołujących głowę,

z nową wiarą, po nowych westchnieniach,

niech złudzenia nasze będą nowe.

ok.1950r

ks. Jan Twardowski

„Przyszła” ks. Jan Twardowski

Znowu przyszła do mnie samotność

choć myślałem że przycichła w niebie

Mówię do niej:

-Co chcesz jeszcze, idiotko?

A ona:

-Kocham ciebie

ks. Jan Twardowski

ilustracja: Brent Lynch

"Jeśli miłość" ks. Jan Twardowski

najpierw nie chcieli uwierzyć

więc mówili do siebie

że ich miłość za wielka

nieobjęta jak liście

za wysokie za bliskie

potem że to nieprawda

przecież tak jest ze wszystkim

lecz Ty co znasz ptaki po kolei

i buki złote

wiesz że jeśli miłość to tak jak wieczność

bez przed i potem

ks. Jan Twardowski

ilustracja: Renate Holzner "Sleeping beauties"

"Żeby wrócić" ks. Jan Twardowski

Można mieć wszystko żeby odejść

czas młodość wiarę własne siły świętej pamięci

dom rodzinny skrzynkę dla szpaków i sikorek

miłość wiadomość nieomylną

że nawet Pan Bóg niepotrzebny

potem już tylko sama ufność

trzeba nic nie mieć

żeby wrócić

ks. Jan Twardowski

ilustracja: Csaba Markus "Melodia"

"Aby się stało" ks. Jan Twardowski

Gwiazdy by ciemniej było

smutek by stale dreptał

oczy po prostu by kochać

choć z zamkniętymi oczami

wiara by czasem nie wierzyć

rozpacz by więcej wiedzieć

i jeszcze ból by nie myśleć

tylko z innymi przetrwać

koniec by nigdy nie kończyć

czas by utracić bliskich

łzy by chodziły parami

śmierć aby wszystko się stało

pomiędzy światem a nami

ks. Jan Twardowski

ilustracja: Vladimir Kush "Tide of time"
http://www.zuzafun.com/surreal-paintings-of-vladimir-kush

"Żeby się obudzić" ks. Jan Twardowski

żeby się obudzić rano

doprowadzić włosy do opamiętania

umyć się i ubrać

postawić czajnik z gwizdkiem

odgarnąć z okna samotny deszcz

trzeba się oprzeć na tym co wymyka się jak mokry kamyk

na sekundzie której już nie ma

na myśli której nie sposób dotknąć

na sile ciążenia co oddala tego kogo się kocha

kochamy od razu dwie osoby niemożliwe do kochania

bo tę co za blisko i tę co za daleko

i chyba nawet dlatego umieramy

żeby nas było widać i nie widać

ks. Jan Twardowski

ilustracja : Renata Brzozowska "Sen"

http://lastinn.info/

"Kłopoty zakochanych" Jan Twardowski

Zakochani mówili

- przecież nie do wiary

czy to prawda może się nam zdaje

czy tak łatwo się spotkać cierpiącym na miłość

w świecie w którym kłopoty nasze nie ustaną

bo jak diabeł ucieknie odejdzie i anioł

Jesteś i nie ma ciebie. Ten sam znowu inny

trochę na odczepnego i trochę na niby

jak len co kwitnie niebiesko, biało i różowo

choć świat i zmierzch sprawia że inne kolory

Czy to ty jesteś blisko jakbyś słuchał serca

i jak matka przychodzisz przez środek sumienia

jesienią deszcz zasłania, zimą śnieg zabawny

Ten którego się kocha jest wciąż niewidzialny

ks. Jan Twardowski

ilustracja:
Josephine Wall "Prelude to a kiss" http://www.josephinewall.co.uk/prelude.html

"Pytania" Jan Twardowski

Gdzie się prawda zaczyna a gdzie się rozum kończy
gdzie miłość między nami a gdzie już cierpienie
czy łza czy na nosie ciepło zimnej wody
dokąd razem idziemy by umrzeć osobno
czy słowo jeszcze słowem czy nagle milczeniem
czy ciało wciąż oddala czy tylko zasłania
w którym miejscu odchodzi Pan Bóg oficjalny
i nie patrzy w przepisy bo już jest prawdziwy
o święty krzyżu pytań jak niewiele ważysz
gdy małe głupie szczęście liże nas po twarzy


ks. Jan Twardowski



ilustracja: autor katinula "Razem czy osobno" http://www.flog.pl/fotoforum

Nie płacz w liście...

Nie płacz w liście
nie pisz że los ciebie kopnął
nie ma sytuacji na ziemi bez wyjścia
kiedy Bóg drzwi zamyka - to otwiera okno.

ks. Jan Twardowski