"Telefon" Robert Frost

— Kiedy dziś sobie stąd poszedłem, wprost

Przed siebie, jak najdalej,

I kiedy w pewnej chwili

Leżałem w trawie — jakiś kwiat samotnie

Do ucha mi się nachylił

I dobiegł mnie twój głos.

Nie mów mi, że tak nie było, że wcale

Nic nie mówiłaś — w ten kwiat, tu na oknie,

Musiałaś szepnąć coś. Pamiętasz treść tych słów?

— Wpierw ty powiedz, co ci się zdawało, że słyszysz.

— Odszukałem kwiat w trawie, przegnałem ospale

Brzęczącą nad nim pszczołę i przytknąłem znów

Ucho do płatków; i nie tylko głos,

Lecz jakby słowo jakieś usłyszałem w ciszy —

Co to było za słowo? Moje imię? Potem

Powiedziałaś — jeżeli nie ty sama, ktoś

Powiedział "Wróć już"; tyle do mnie doszło.

— Mogłam coś w tym rodzaju pomyśleć — nie głośno.

— W każdym razie — jestem z powrotem.

Robert Frost

tłum. Stanisław Barańczak

"Ku ziemi" Robert Frost

Miłość tykała ust młodych

Tak czule, że aż niebezpiecznie;

Zbyt gęsta była jej słodycz:

Żyłem powietrzem,

Płynącym od skrytych wonności,

Powiewem — niech mi się przypomni

Ta woń ze wzgórz — winorośli

W zmierzch nieprzytomny?

W zawrocie, w bólu głowy

W zapach bzów nurzałem się nocą,

Skrapiany ich miodem liliowym,

Strząśniętą rosą.

Łaknąłem słodyczy, lecz smak ten

Tylko wtedy ostro odurzał:

W młodości — już samym płatkiem

Kłuła mnie róża.

Dziś — smak radości jest inny:

Musi w nim być szczypta soli,

Bólu, znużenia i winy;

Dojrzałość woli

Zaschły ślad łez, tę gorycz

Po tak wielkiej, że ciężkiej miłości;

Smakuje jej cierpkość kory

I dumny goździk.

Gdy, sztywny i obolały,

Cofam zdrętwiałe ramię,

Na którym się opierałem,

Półleżąc w trawie,

Ten ból to za mało jeszcze,

Ten ciężar to wciąż nie dość wiele:

Chcę szorstką ziemi powierzchnię

Czuć w całym ciele.

Robert Frost

tłum. Stanisław Barańczak

"Szczęście nadrabia krótkość trwania wysokością wzlotu" Robert Frost

Och, świecie burz i gwałtów:

Dni, kiedy twoich kształtów

W swój całun szarobury

Nie otulały chmury

I mgły, kiedy w ogóle

Olśniewającą kulę

Słońca dostrzec się dało —

Tych dni było tak mało,

Że nie wiem, skąd właściwie

Wziął mi się i czym żywię

Mój zmysł ciepła i światła.

Odpowiedź nie jest łatwa,

Lecz wiązać to się mogło

Z kryształową pogodą

Pewnego dnia — jednego —

Gdy wstało czyste niebo

I tę czystość poranną

Doniosło nie zbrukaną

W zmrok. Niby jasnym piętnem,

Naznaczył mnie swym pięknem

Dzień bez skazy i ujmy,

Przez nas tylko podwójnym

Raz przekreślony cieniem,

Gdy przez kwiatów płomienie

Przeszliśmy z izby wnętrza

W las, gdzie samotność głębsza.

Robert Frost

tłum.Stanisław Barańczak

ilustracja: Vladimir Kush
http://www.zuzafun.com/surreal-paintings-of-vladimir-kush

"Nie został nikt" Robert Frost

Gdzie już słyszałem tak zmieniony

Wiatr, jego nagle głębsze tony?

I co wiatr pojmie z mego stania

W tych narowistych drzwiach, z trzymania

Klamki, z patrzenia na spieniony

Brzeg? Koniec lata; koniec dnia.

Chmurom ściemniały sine dna.

Wir liści wzbił się z jednej strony

Spróchniałych schodków; chce mnie chyba

Pacnąć w kolano, ale chybia

I tylko syczy: już nikomu

Nie tajna twoja tajemnica;

Wieść o tym, że sam jesteś w domu,

Wiatry obniosły już po drogach;

Że jesteś sam we wnętrzu życia,

Że ci nie został nikt prócz Boga.

Robert Frost

Przełożył

Stanisław Barańczak

ilustracja z:

blogs.myspace.com/timothyjamescole

"Fire and ice" - "Ogień i lód" Robert Frost

Fire and ice

Some say the world will end in fire,
Some say in ice.
From what I've tasted of desire,
I hold with those, who favour fire.
But if it had to perish twice,
I think I know enough of hate
To say that for destruction ice
Is also great
And would suffice.

Ogień i lód

Mówią, że świat zabije ogień,

Albo, że lód.

Poznawszy żądzę stanąć mogę

Po stronie tych, co wolą ogień.

Lecz gdyby miał on zginąć znów,

Myślę, że wiem o nienawiści

Dosyć, by stwierdzić, że i lód

Też by go zniszczył,

Też by go zgniótł.

Robert Frost

przełożył Maciej Froński

ilustracja:
http://www.publicdomainpictures.net/