"Pałac z mgieł" Jerzy Harasymowicz

Narysowany na szybie żaglowiec

ruszył z pejzażem ciągnąc kopy obłoków

Dalej i dalej w senną podróż

do kołyszących się jak boje na jeziorze

zielonych wzgórz

Do naszego pałacu z mgieł

który wiatr zdmuchnie nam z dłoni

Jerzy Harasymowicz

„Nie było już śniegu” Jerzy Harasymowicz

W mieście

nie było już zimy

tu w górach

śnieg wskazuje mi jeszcze

twe błękitne ślady

i tropię cię jak sarnę

i pędzisz i nie wiem

czy to chmury skłębione

czy włosy twoje

I przystajesz schwytana

jak łania

w jodłowe gałązki

pożądań

I piersi twe

przedwiośniem są ciężkie

Lecz ty wiesz

i ja wiem

że mogę cię dotknąć

tylko wierszem

Jerzy Harasymowicz

ilustracja: Larry Roiball

"Uciekały jej włosy" Jerzy Harasymowicz

Uciekały jej włosy
uciekały jej oczy

Był tylko
jej ciała
krzyk heroiczny

Potem
leżeli cicho
wyrzuceni na dzieciństwa
zielony brzeg

I świat na nowo
poznawali
i chmury
i losów swych
dziwny bieg




Jerzy Harasymowicz




ilustracja: Nenufary
http://www.zgapa.pl/zgapedia/

„W głębi lasu” Jerzy Harasymowicz

W głębi lasu rozpinałem jej kubrak czarny

Zapinany na kielich konwalii

Zioła patrzyły ze zdumieniem

na rękach ją niosłem

całując brzuch

mały i śniady jak dłoń

Który urodził ten czerwcowy dzień

długi jak jej suknia 

Jerzy Harasymowicz

ilustracja: "Uścisk anioła" Lucyna Trojanowska
http://www.lucynatrojanowska.pl/1.html