"Azrael, Anioł Śmierci" Stefan Grass

Azrael ma oczy przepaściste

jak bliźniacze studnie otchłani

gdzie kropla błękitu jest niebem

w niczyim oceanie.

Azrael zna przejścia tajemne,

mosty pajęcze nad bezdenną głębią

i hasła szeptane w uszy

czujnych wartowników.

Przychodzi zanim słońce wzejdzie.

Otwiera okno i gdy świeca zgaśnie,

chwyta palcami uciekający strzęp dymu

I niesie go w złotej czaszy na ołtarze nieba.

Czuły jak druh, łagodny jak sen

Azrael osusza gorzkie łzy

I szepcze słowa które, kojąc czas,

znów łączą koniec do początku

Stefan* Grass

ilustracja: Maureen Older

***[ W akwenach mego serca...] Stefan Grass

W akwenach mego serca uczę się wodnej mowy…

Poznaję jezior ciszę, wiem jak przywołać zefir

I rozkołysać fale oddechem huraganu..

Ucz mnie być wodospadem,stawem, strumieniem, rzeką.

Ucz mnie znaczenia wirów i księżycowych zabaw,

Twych rozmów z delfinami, tworzenia heksagramów

Gdy szepnę słowo „kocham”. Bądź we mnie i koło mnie,

Orzeźwiaj, gaś pragnienie…a w mej ostatniej chwili

Pożegnaj szeptem deszczu i otul mnie mgławicą.

2011

Stefan*

http://znaleziska.wordpress.com

"OSTATNIE SPOJRZENIE" Stefan*Grass

Pozwól mi spojrzeć jeszcze raz jeden jedyny

Jak zachód słońca niebo pastelami smuży

Na strzępki obłoków lecące gołębiście

I liście drzew na koncert strojone wiatrami.

Chciałbym w ślad za gwiazdami pójść na kraniec ziemi

Gdzie księżycowe wiedźmy uczą czeladników

Jak wiązać sidła z pajęczyn czarnej wdowy

Kradnąc nocne melodie sowich pohukiwań.

I daj mi wziąć ze sobą dźwięki i zapachy

Wakacji zagubionych w starczej bezpamięci

Rytuałów wieczornych i rytmów odwiecznych

Woń macierzanki i dzwony na Ave Maria.

Pozwól mi odejść w świetlnych błyskawic wołaniu

Szlakiem pielgrzymów gwiezdnych znających te ścieżki

Tylko u bramy złotej daj mi się zatrzymać

Bym mógł głowę odwrócić i spojrzeć raz jeszcze.

24. VIII. 2001

Stefan* Grass

http://znaleziska.wordpress.com

ilustracja: macierzanka
http://www.trawki.pl/?p=p_50&sName=byliny

"NOCNA WIZYTA " Stefan *Grass

Śnieg padał.

W polu tańczące kryształy

Splatały w spirale

Iskrzące klejnoty.

Szedł znachor.

Sto płatków nanizał

Na gwiezdne promienie

W potrójny sznur pereł.

Ślad w śniegu.

Brzęk sopli ją zbudził -

Mróz kwiaty zostawił

I perły na szybie.

Stefan*Grass

http://znaleziska.wordpress.com

ilustracja: autor Marek Bodył "Kwiaty wymalowane przez mróz na oknach wiejskiej chaty"
http://www.national-geographic.pl/foto/fotografia/dziadek-mroz-2/