"Niepogodzony..." Antoni Słonimski

Szybko cofnięta taśma dyktafonu

Słów naszych szyk umowny rzuca w nieistnienie,

W galopujący bełkot. Gdy patrzę na smugę

Świateł i cieni nie widząc ekranu,

Niepogodzony z bezsensem istnienia,

Czy zdołam znaleźć jeden punkt, z którego

Można by obraz i dźwięk chwycić pełny?

Niepogodzony z bezsensem istnienia,

Szukam twych oczu i ciepła twej ręki,

Aby cię chwycić. Wydrzeć ze wspomnienia

Na moją stronę. Jeszcze stronę moją.

Nie było między nami żadnej tajemnicy,

A teraz próżno wzywam cię wśród nocy,

Niepogodzony z bezsensem istnienia,

Choćbym zdołał pochwycić wszystkie pozaziemskie

Fale, obrazy, słowa, melodie i znaki,

Co przenikają mury jak duch Króla-Ojca,

Prostodusznym Bernardo będę, nie Hamletem,

Który umiał odczytać wezwanie zza świata.

Cóż odnajdziemy zawieszeni w środku,

Pomiędzy mikro- a makrokosmosem,

Zbrojni w trzy zmysły w klatce trzech wymiarów?

Niepogodzeni z bezsensem istnienia,

Z krzywdą i zdradą, lękiem i cierpieniem,

Duchom podobni, dzwoniąc łańcuchami,

Przenikamy przez mury nowych Elsinorów,

Aby zbrodnie prawdziwym nazywać imieniem,

Straszyć warty królewskie i przemijać cieniem.

Antoni Słonimski

ilustracja:
fot. AP/NASA
 http://supermozg.gazeta.pl/supermozg/1,93139,5734133,Trzy_wymiary_to_za_malo.html

"Poezja" Antoni Słonimski

Poezja to dzwon

Rozkołysany szeroko.

Męski, spiżowy ton.

Vivos voco.

Mortuos plango,

Fulgura frango.

Niegdyś

Na każdym dzwonie

Ten napis wił się dokoła

I dziś nie kłamie,

Gdy bije dzwon.

Żywych woła,

Umarłych płacze,

Pioruny łamie.

Antoni Słonimski

vivos voco, mortuos plango, fulgura frango łac., żywych zwołuję, zmarłych opłakuję, gromy kruszę.



ilustracja: Bell in the ruins of the old castle in Trujillo, Extremadura, Spain.
autor: Photo by Joe Mabel
licencja:GFDL granted by photographer
http://pl.wikipedia.org/wiki/Plik:Trujillo_bell_2.jpg

"Oczy" Antoni Słonimski

Kiedy tylko otworzę oczy, to Cię widzę.
Włochy, Grecja i Egipt -- to wszystko daremne.
Całemu światu dzisiaj przyznać się nie wstydzę --
Piękniejsze są Twe oczy, usta, włosy ciemne.

Czasami, upojony błękitem przeźroczy,
Błądząc okiem po morzu słodkim i po niebie,
Zapominam o wszystkim i zamykam oczy,
A kiedy zamknę oczy -- znowu widzę Ciebie.

Antoni Słonimski










ilustracja:" piękna kobieta ", znalezione na stronie
http://www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/d61b7530dfea8312.html