"Ra-Ozyrysie, władco dnia i świata..." Iwan Bunin

Ra-Ozyrysie,

władco dnia i świata,

Składam ci pokłon - ja,

Set, pustyń bóg,

Któregoś pobił ,

w któregoś przez lata

Panował kraju,

lecz godnyś mnie wróg.

Wyznawcy twoi

łódź wyśpiewywali

Twoją po stokroć.

Lecz za łodzią w ślad

Szedł bóg pustyni,

Set, bóg starej wiary,

I oto zwycięstw twych owoce,

Ra:

W Gizie beznosy sfinks

wśród pól spalonych,

Bezruch wód Nilu

i piramid brył,

Teby w ruinę smętną obrócone,

I hieroglify roztrzaskane w pył,

I obeliski w lśniącej politurze,

I tuman piasku w płomiennym lazurze.

Iwan Bunin

tłum. Maciej Froński

Ра-Озирис,

владыка дня и

света…

Ра-Озирис,

владыка дня и

света,

Хвала тебе! Я,

бог пустыни,

Сет,

Горжусь

врагом: ты,

побеждая Сета,

В его стране

царил пять

тысяч лет.

Ты славец был,

твоя ладья

воспета

Была стократ.

Но за ладьей

вослед

Шел бог

пустынь, бог

древнего

завета –

И вот, о Ра,

плоды твоих

побед:

Безносый

сфинкс среди

полей Гизеха,

Ленивый Нил да

глыбы пирамид,

Руины Фив, где

гулко бродит

эхо,

Да письмена в

куски

разбитых плит,

Да обелиск в

блестящей

политуре,

Да пыль песков

на пламенной

лазури.

Iwan Bunin

"Urywek" Iwan Bunin

Widzę obłoków kłębowisko w oknie,

Chłodnych i białośnieżnych, jakby zimą,

I jasność nieba mokro-niebieskiego.

Widzę jesienne południe, na północ

Obłoki przepływają. Złote klony

I białe brzozy tuż koło balkonu

Rzadkim listowiem przeświecają w niebie,

I kryształkami sople na nich błyszczą.

One, kołysząc się, tają, a za domem

Buszuje wicher... A drzwi na balkonie

Dawno już zaopatrzone na zimę,

Podwójne okna, napalone piece -

Wszystko ochrania stary dom od zimna.

A po ogrodzie pustym wiatr kołuje

I zamiatając po alejach liście

Huczy w prastarych brzozach... Widny dzień,

Lecz chłodno i do śniegu niedaleko.

Wspominam często jesienie Południa...

Teraz nad Czarnym Morzem nieprzerwanie

Buszują burze: zamglony blask słońca,

Skalisty brzeg i wściekły ryk przypływu:

I piana połyskująca na fali...

Czy ów pamiętasz brzeg, obramowany

Jej śnieżnobiałym szerokim łańcuchem?

Bywało, że zbiegaliśmy z urwiska

I wiatr łowiliśmy chciwie. Swobodnie

Nawiewał świeżość morską i orzeźwiał,

Zrywając bryzgi z burzliwych przypływów,

Napełniał pyłem wilgotnym powietrze

I nosił śnieżne mewy nad falami.

My go witamy w szumie fal okrzykiem,

A on z nóg zwala i zagłusza głosy,

I lekko nam, jak ptakom, i radośnie...

Wszystko to dziś wydaje mi się snem.

1901

Iwan Bunin

(tłum. Leopold Lewin)

ilustracja: I. S. Ostrouchow "Brzozy jesienią"
http://www.malarstwoobrazy.komrel.net/