"Cała jaskrawość" Edward Stachura

Więc widziałem za oknem całą jaskrawość,

ale ciągle nie mogłem określić tego uczucia,

jakie odczuwałem, że widzę to wszystko:

całą jaskrawość.

Nie smutek, nie beznadzieja, nie strach,

nie przerażenie, nie obojętność i nie radość,

nie nadzieja, nie spokój i nie zachwyt,

nie uniesienie, ale co?

Co rozlewało się po mnie, jakie uczucie,

że dożyłem tej chwili, żeby dojść do tego

miejsca, żeby zobaczyć całą jaskrawość?

Edward Stachura

"Narodziny świata" Edward Stachura

Oto pierwsze padły słowa: oto stało się!

Każda rzecz ma raz początek czy kto chce czy nie!

Rodzi się ziemi kula; rodzi się świat!

Bezimienni wstają z mułu; idzie w górę las!

Rodzi się wąż i robak; rodzi się ptak!

Co to będzie, jak to będzie, nie wiadomo nic!

Kto już za kim cicho tęskni; nie wiadomo nic!

Suną chmury, grzmią pioruny - oto pada deszcz!

Pętla czasu się rozwija i do gardła lgnie!

Rodzi się życie nowe; rodzi się śmierć!

Człowiek stoi ponad wodą, własną zgłębia toń!

Rodzi się płacz i lament; rodzi się moc!

Ten się dźwiga, ten się garbi, w plecach stoi nóż!

Słońce wschodzi i zachodzi, nie przeszkodzi ból!

Beznadziejne są nadzieje, wiara, lęk i żal!

Starożytność, nowożytność a za dalą dal!

Rodzi się ogień wieczny; rodzi się pieśń!

Przegrać - wygrać, kochać - gardzić, poza cieniem blask!

Rodzi się "nie" jak niemoc; rodzi się "tak"!

Walą serca, krwawią stopy, gońmy gońmy wiatr!

Walą serca, krwawią stopy, gońmy gońmy wiatr!

Walą serca, krwawią stopy, gońmy gońmy wiatr!

Edward Stachura

ilustracja: Wojciech Siudmak „Materia”
http://www.siudmak.ovh.org/index.html

„Piosenka dla zapowietrzonego” Edward Stachura

Cudownie jest:

Powietrze jest!

Dwie ręce mam,

Dwie nogi mam;

W chlebaku chleb,

Do chleba ser,

Do picia deszcz.

Nadchodzi noc

I zimno z nią;

Mam ręce dwie

Obejmę się;

Ukryję się,

Utulę się

We własną sierść.

Daleko świt,

Nie widać nic;

Dwie nogi mam;

Dojdziemy tam.

Szczękają psy!

Fruwają mgły!

Niech pani śpi!

Powietrze jest:

Cudownie jest!

Edward Stachura

ilustracja: Larry Roibal

"Gloria" Edward Stachura

Chwała najsampierw komu

Komu gloria na wysokościach ?

Chwała najsampierw tobie

Trawo przychylna każdemu

Kraino na dół od Edenu

Gloria! Gloria!

Chwała tobie, słońce

Odyńcu ty samotny

Co wstajesz rano z trzęsawisk nocnych

I w góry bieżysz, w niebo sam się wzbijasz

I chmury czarne białym kłem przebijasz

I to wszystko bezkrwawo - brawo, brawo

I to wszystko złociste i nikogo nie boli

Gloria! Gloria! Gloria in excelsis soli!

Z słońcem pochwalonym teraz pędźmy razem

Na nim, na odyńcu, galopujmy dalej

Chwała tobie wietrze

Wieczny ty młodziku

Sieroto świata, ulubieńcze losu

Od złego ratuj i kąkoli w zbożu

Łagodnie kołysz tych co są na morzu

Gloria! Gloria in excelsis soli!

Z słońcem pochwalonym teraz pędźmy społem

Na nim, na odyńcu, galopujmy polem

Chwała wam ptaszki śpiewające

Chwała wam ryby pluskające

Chwała wam zające na łące

Zakochane w biedronce

Chwała wam: zimy, wiosny, lata i jesienie

Chwała temu co bez gniewu idzie

Poprzez śniegi, deszcze, blaski oraz cienie

W piersi pod koszulą - całe jego mienie

Gloria! Gloria! Gloria!

Edward Stachura

ilustracja: Alfons Mucha "Pory roku"

"Biała Lokomotywa" Edward Stachura

Sunęła poprzez czarne łąki

Sunęła przez spalony las

Mijała bram zwęglone szczątki

Płynęła przez wspomnienia miast

Biała Lokomotywa

Skąd wzięła się w krainie śmierci

Ta żywa zjawa istny cud

Tu pośród pustych marnych wierszy

Tu gdzie już tylko czarny kurz

Biała Lokomotywa

Ach czyj ach czyj to jest

Tak piękny hojny gest

Kto mi tu przysłał ją

Bym się wydostał stąd

Białą Lokomotywę

Ach któż no któż to może być

Beze mnie kto nie umie żyć

I bym zmartwychwstał błaga mnie

By mnie obudził jasny zew

Białej Lokomotywy

Suniemy poprzez czarne łąki

Suniemy przez spalony las

Mijamy bram zwęglone szczątki

Płyniemy przez wspomnienia miast

z Białą Lokomotywą

Gdzie brzęczą pszczoły pluszcze rzeka

Gdzie słońca blask i cienie drzew

Do tej co na mnie w życiu czeka

Do życia znowu nieś mnie nieś

Biała Lokomotywo

Edward Stachura

"Odnalazły się marzenia..." Edward Stachura

Odnalazły się marzenia

które włożyłem kiedyś

do dziurawej kieszeni

gdy noc

wielka wrona

leciała do rzeki przejrzystej-dobrej

Tamtej nocy

nietoperze pożarły wszystkie gwiazdy

białe motyle

zostały tylko czarne motyle

Prawda była wtedy jak księżyc

toczący się po gładkim zwierciadle

przez cztery tygodnie

Odnalazły się marzenia

gruby kij dębowy.

Edward Stachura

ilustracja: z albumu Basi:*

„Gdziekolwiek” Edward Stachura

Gdziekolwiek jesteś,

Wyjdź za bramę!

Idź na pola,

Słysz wołanie!

To ja wołam.

Gdziekolwiek jestem,

To mnie nie ma.

Jest maligna.

Bo cię nie ma.

Jest pustynia.

Gdziekolwiek jesteś,

Też cię nie ma.

Jest maligna.

Bo mnie nie ma.

Jest pustynia.

Gdziekolwiek jestem,

Tam ty jesteś.

Tak jesteśmy

Jak milczenie

Po tej pieśni.

Jak dwa jabłka

Na czereśni.

Edward Stachura

ilustracja Vladimir Kush "BUTERFLY APPLE"
http://www.zuzafun.com/surreal-pictures