Fale złociste, włosy to są fale,z kości słoniowej okręt na nich kruchy
i takaż nad nim dłoń: śród zawieruchy
błądzi kunsztownie, drży i płynie dalej;
kłębią się flukty, puszą się wspaniale,
i lśni okrętu ślad i odmęt głuchy:
nić złotą Miłość zbiera na łańcuchy,
by buntownicy je szarpali w szale.
Z morza złotego, z fal tych ma zasłonę
mój niespokojny skarb i piękność płowa,
przez którą serce wiecznie mam wzburzone.
Rozbić się pięknym zbytkiem tam! Jak słowa
lśnią bowiem dla mnie w burzy, w której tonę:
złota zatoka, rafa diamentowa.
Giambattista Marino
tłum. Agnieszka Kuciak
ilustracja: Pierre Auguste Renoir "Czesząca się dziewczyna"
http://pl.wiktionary.org/wiki/Plik:Pierre-Auguste_Renoir_072.jpg
