"Boże Narodzenie" Ernest Bryll

Kiedy dziecko się rodzi i na świat przychodzi

Jest jak Bóg, co powietrzem nagle się zakrztusił

I poczuł, że ma ciało, że w ciemnościach brodzi

Że boi się człowiekiem być. I że być musi

Wokół radość. Kolędy szeleszczące złotko

Najbliżsi jak pasterze wpatrują się w Niego

I śmiech matki - bo dziecko przeciąga się słodko

A ono się układa do krzyża swojego

Ernest Bryll

"Porusz się ciszo..." Ernest Bryll

Porusz się, ciszo, co stoisz nade mną

Jak gdybyś się zrodziła tutaj przed wiekami

Porusz się, ciszo - bo zapominamy

Jak się oddycha i nie bądź jak granit

Porusz się, ciszo. Pod twym ołowianym

Dotknięciem dom się wali. Rozłamują ściany

I drżą okruszki rodzin, gdy nad ich głowami

Spłaszcza się niebo...

Porusz - że się, ciszo

Bo oni głuchną. Ledwo siebie słyszą

A są tak bardzo sami.

Ernest Bryll

15 II 1986

ilustracja: Wojciech Siudmak "Skamieniałe echo"
http://www.siudmak.ovh.org/Siudmak_Skamieniale_echo.html

"Cóż" Ernest Bryll

Cóż, mężczyzna nie płacze. Tego się uczyłem

Od samego dzieciństwa. Coraz bardziej sucho

Miałem pod powiekami. I wzrok był ostrzejszy

I oddech spokojniejszy i świat jakby mniejszy

I mój głos w świecie nie brzęczał tak krucho

Cóż, mężczyzna nie płacze - bo zna swą bezsiłę

Uczy się milknąć i w ciemność odchodzić

Przyjaciół nie mieć, z wrogami się godzić

I tęsknić za łzą jedną co by z bożą łaską

Popłynęła mu z oczu zamiast ziaren piasku.

Ernest Bryll

* * * [Uczyć się być mężczyzną...] Ernest Bryll

Uczyć się być mężczyzną, 

z dzieciństwa odchodzić

Gryźć ziemię, dyszeć 

i znów się podnosić

Jakby się nowy człowiek 

w nas narodził

Krwią potem opływał, 

o litość nie prosił...

Ernest Bryll