***[Nagle jest pusto...] Katarzyna Pakuła

Nagle jest

pusto jak

bezgwiezdne niebo

i jak za duża ziemia

czyli zupełnie

nierealnie

ale jest

mocno pusto

aż zupełnie boli 

Katarzyna Pakuła

ilustracja: Gustaw Kaz "Piórko na tafli wody"
http://www.digart.pl/praca/4348998

***[Pająk na mojej ścianie...] Katarzyna Pakuła

Pająk na mojej ścianie

jak największy problem na świecie

on skurczony niepewnością

ja sparaliżowana oczekiwaniem

jego długie nogi

wykrzywione

moje ciało

oboje

w tym strachu

podobni

do siebie

bardziej i bardziej

może nawet kiedyś

ja i pająk

polubimy się

rozumiemy się przecież

doskonale

Katarzyna Pakuła

ilustracja: Natasza Sobczak "Pajęczyna"

***[piękni ludzie...] Katarzyna Pakuła

piękni ludzie

na obrazkach

piękni ludzie

piękne dłonie

piękne nogi

piękne buzie

zaplątani w pocałunki

piękni ludzie

na spacerach

na ulicach

i na luzie

zapatrzeni w duże oczy

w małe oczy

wąskie oczy

roześmiani sobie w ustach

w ustach róże

piękni ludzie

w telewizji

i w teatrze

piękni ludzie

obojętni cudzych oczu

czczych zapatrzeń

pewni siebie

w autobusie

w rękawiczkach

w kawiarence

z cudzą dłonią

przy stolikach

piękni ludzie

na obrazkach

piękni ludzie

piękne dłonie

piękne nogi

piękne buzie

Katarzyna Pakuła

ilustracja: Judy York

***[Kupię sobie skrzydła...] Katarzyna Pakuła

Kupię sobie skrzydła

nie będę pożyczać słów

nie będę słuchać cudzych uczuć

kupię sobie skrzydła

takie duże białe i lotne

nawet za obolałą duszę

kupię sobie skrzydła

zamocuję na największej nieroztropności

wyskoczę i zniknę

i będę sobie

latający słoń

między gwiazdami.

Katarzyna Pakuła

***[Wielkie uczucia...] Katarzyna Pakuła

Wielkie uczucia

pachną rumem lub wanilią

a ich zapach-

zapiera rozsądek

Wielkie uczucia

jakoś mnie mijają

chowają głowy w nawał myśli

i brak doświadczeń

Ktoś inny przeżywał

raz jeszcze zachód słońca

z kimś innym

może i za mnie.

Wielkie uczucia

w kawiarni z parującą kawą

drzemią na talerzykach

gotowych na uderzenie łyżeczki.

Katarzyna Pakuła

ilustracja: Alain Ayers

***[postrzegam cię...] Katarzyna Pakuła

postrzegam cię

nieempirycznie

przez zmysł snu

trzy ziarnka gorczycy

do dzbanka życzeń

może przyjdziesz na jawie

Katarzyna Pakuła

ilustracja: Rafał Olbiński "Apetyt na wiarygodny ideał"
http://www.olbinski.ovh.org/

"Wspomnienia" Katarzyna Pakuła

pamiętam

starą kobietę,

która umiała prasować lewą ręką bawełnę

plamki na jej dłoniach drgały

jakby w oczekiwaniu

na ciało zbawione po śmierci,

której spodziewała się co dzień

miała dużo siwych włosów

tak dużo, że oddała kilka swojej córce

w podzięce za wyrzeczenia

kiedy umarła

zaczęłam prasować lewą ręką bawełnę

żeby się nie rozwlokła

i żeby nie zapomnieć

Katarzyna Pakuła z tomiku "Siedemdziesiąt cztery autobusy"

O najwspanialszych kochankach świata

O najwspanialszych kochankach świata
nie mówi się głośno
bo po co?
Najwspanialsi kochankowie świata
nie umierają z miłości
a to takie romantyczne.

Najwspanialsi kochankowie świata
na balkonach hodują pietruszkę
stoją w kolejkach po chleb powszedni
i kłócą się o pieniądze.

Najwspanialsi kochankowie świata
w zimowe wieczory wymyślają dom dla swoich
dzieci
jeszcze lepszy
chociaż lepszy już być nie może.

I kiedy wreszcie umrą
najwspanialsi kochankowie świata
ze starości zapewne
dzieci pochowają ich normalnie
na cmentarzu miejskim.
I na ich grobach nie wyrośnie głóg
bo i po co?

Katarzyna Pakuła

Droga do Ciebie....

Droga do Ciebie uciekła spod nóg.
I trawa nabrzmiała od rosy pieści mi stopy.
Dużo dużo rosy i dużo dużo trawy
           zapach właśnie zaczął kwitnąć-
                       pełne garście zapachu.

Droga- igła do Ciebie zgubiła się w stogu siana.
A siano siano takie miękkie
             i dużo go po brzegi
                          siano jak drogi.

Droga do Ciebie skręciła gdy szłam prosto.
Leniwe motyle obsiadły mi ramiona

                                                                                                                                                        całe dłonie motyli
                                                               głowa pełna motyli.  


                                                                 Katarzyna Pakuła

Niech skóra pęka...

Niech
skóra pęka
do krwi
ramiona skruszeją
we włókna
żyły
wyjdą na spodniej stronie dłoni
zzielenieją


Niech
nogi splotą się w miejscu
na zawsze
ich palce wejdą w ziemię
głęboko
szeroko


A teraz
jeśli chcesz mnie
zranić
musisz mieć
nóż


Katarzyna Pakuła

***[wychodzenie...]

wychodzenie

spoglądanie

na siebie nie sobą


wewnątrz
zewnątrz


prawda

pokora

świadomość


Katarzyna Pakuła

Zegar umarł...Katarzyna Pakuła

zegar umarł
powiesił się
nie zniósł tykającego jądra
czuł się współwinny

ludzie tak często mu grozili
wykrzykiwali
przeklinali

a jemu
słowa usprawiedliwienia
więzły w gardle
między tik a tak


Katarzyna Pakuła