***[Wiosna radości nie jest córką...] Sergiusz Jesienin

Wiosna radości nie jest córką,

I nie od słońca piasek zżółkł.

A twoja ogorzała skóra

Gryczany oświetlała puch.

U błękitnego wodopoju

Na szyszkopiórą lebiod cześć

Poprzysięgliśmy życie swoje

Bez rozstawania w dwójkę wieść.

Sączył się mrok i wieczór pusty

Był dla ognistej rzeźby tłem.

Do rodzicielskiej cię chałupy

Wiodłem mrocznego gąszczu dnem.

I długo, długo twarzy podnieść

Nie mogłem w kołyszącym śnie,

Gdy uśmiechając się łagodnie

Machałaś czapką z ganku mnie.

Sergiusz Jesienin

ilustracja: Lauri Blank
http://blankstudio.com

***[Wiatry, wiatry, kurzawy zimowe...] Sergiusz Jesienin

Wiatry, wiatry, kurzawy zimowe,

Przeszłe życie mi śniegiem zanieście.

Chcę urwisem być jasnogłowym

Albo kwiatkiem przy polnej ścieżce.

Chcę przy dźwiękach piszczałki pastuszej

Umrzeć i dla siebie i dla wszystkich.

Śnieg wieczorny napełnia mi uszy

Tumanami dzwoneczków srebrzystych.

Piękna jego niezmącona nuta

Kiedy topi boleść w zawiei.

Chciałbym stać, tak jak drzewo tutaj,

Na tej nodze jednej przy alei.

Chciałbym przy dźwiękach końskich parskań

Ściskać się z sąsiadem jałowcem.

Wznoścież, wznoścież, księżycowe łapska,

Smutek mój wprost do nieba z kopcem.

Sergiusz Jesienin

tłum. Z. Dmitroca

ilustracja: Przemysław Poloch "Zimowy zmierzch"
http://obraz.ovh.org/

***[Usiądź przy mnie...] Sergiusz Jesienin

Usiądź przy mnie blisko, miła,

Spójrz mi w oczy aż do głębi,

By w twych oczach się odbiła

Zamieć co się we mnie kłębi.

Ten złocisty wdzięk jesieni,

Twoich włosów przędza lniana

Przyszły nagle jak zbawienie

Dla nicponia i cygana.

Zostawiłem moje strony,

Gdzie śpią lasy, kwitną krzaki...

Miejską sławą usidlony

Chciałem pędzić dni hulaki.

Chciałem w sercu swym zagłuszyć

Szmery sadu, wiatr nad stepem,

Gdzie przy wtórze bzykań muszych

Wyrastałem na poetę.

A tam teraz także jesień,

Klony zaglądają w okna,

Sęki łap nurzają w strzesze -

Chcą znajomych starych spotkać.

Nie ma ich już między swemi,

Tylko miesiąc przy jaworach

Znaczy piędź cmentarnej ziemi,

Gdzie i nam niedługo pora.

Gdzie i nam po snach i trwogach

Przyjdzie spocząć u pni krzywych.

Każda ryta wichrem droga

Tylko radość leje w żywych.

Usiądź przy mnie blisko, miła,

Spójrz mi w oczy aż do głębi,

By w twych oczach się odbiła

Zamieć co się we mnie kłębi.

1923

Sergiusz Jesienin

tłum.Tadeusz Mongrid

ilustracja: Marek Langowski obraz "Oby nikt nas nie dostrzegł"
http://artyzm.com/artysta.php?id=1888&page=1

***[Wszystko zmierza...] Sergiusz Jesienin

Wszystko zmierza do własnej mety

Wyznaczoną losu koleją,

Gdyby nie to, że jestem poetą,

Byłby ze mnie kawał złodzieja.

Chuderlawy, niezbyt wysoki,

Nie złaziłem z drogi nikomu -

Często, często z podbitym okiem

Przychodziłem z bójki do domu.

Na spotkanie wylękłej mamie,

Krew ścierając, mówiłem, blady:

- To nic! tylkom się potknął o kamień.

Jutro z tego nie będzie ni śladu.

Teraz, kiedy już ostygł w żyłach

War kipiący dni moich pierwszych,

Niespokojna, zuchwała siła

Bujnie w moje przelała się wiersze.

Słów złocista chmara przywiała

Nieskończonym snując się szlakiem,

W każdej strofie jest dawna śmiałość

Oberwańca i zabijaki.

Ja, jak wtedy zaciskam zęby,

Choć inaczej już kroczyć muszę...

Jeśli dawniej mnie bili w gębę,

Teraz we krwi mam całą duszę.

I już teraz nie mówię mamie,

Lecz do obcej i drwiącej gromady:

- To nic! tylkom się potknął o kamień.

Jutro z tego nie będzie ni śladu.

1922

Sergiusz Jesienin