Litości wcale by nie było,
Gdybyśmy biedy mniej czynili;
I miłosierdzie by zniknęło,
Gdyby szczęśliwi wszyscy byli;
A strach wzajemny - spokój niesie,
Póki nie wzrośnie w nas egoizm.
Potem nienawiść w ciemnym lesie
Chwyta nas do pułapek swoich.
Zasiada pośród świętych strachów
Łzami wielkimi rosząc ziemię,
Aby pokora spod jej gmachu
Mogła wywodzić swe korzenie.
Wkrótce nad głową jej ponura
Rozkwita cieniem tajemnica,
Karmi się motyl nią, a także
Na niej żeruje gąsienica;
I fałszu rodzą się owoce
Rumiane, dobre do jedzenia,
A pośród jej konarów mrocznych
Kruk się sadowi w głębi cienia;
Zaś Bogom lądu oraz morza
Nigdy się nawet sen nie przyśni,
Gdzie taki owoc znaleźć można
- On rośnie tylko w Ludzkiej Myśli.
William Blake
ilustracja: Wojciech Siudmak "Podwójne oblicze duszy"
http://www.siudmak.ovh.org/Siudmak_Podwojne_oblicze_duszy.html
